Informatie

Kennis, informatie en goede gewoontes

Man, man, man, wat een boudel! | Column

Carlo Schneider Man, man, man, wat een boudel!

Ik las net je #column hashtag #Groningse groetjes en sterkte.

Life sucks, soms.

Van zorgverlener naar hulpbehoevende. Dit is een last minute geschreven column, het wordt geen tearjearker maar opvrolijken doet ie zeker ook niet.

Eigenlijk wilde ik iets schrijven hoe gewoon of ook weer niet onze apotheek is. Door de omstandigheden bedacht ik op deze nieuwjaarsdag maar wat anders. We schrijven zaterdag 29 december. In de ochtend doe ik enkele boodschappen, rijdt naar huis. Thuis zijn mijn ouders een weekje te gast geweest. Ik ga de auto volladen en ben voornemens hen 200 km naar het zuiden te brengen. Nog even de brievenbus leeghalen en loop terug naar de voordeur. Er is een heel klein stoepje voor de voordeur. Pakweg 1,5 baksteen hoog. Onderwijl bekijk ik de nagekomen kerstkaart, voel dat ik wegglijd en tegen de voordeur smak. Super heroisch dus. Zo lig je dus op de grond, half binnen, half buiten. Je ziet en voelt gelijk dat het goed mis is. Je schreeuwt in eerste aanleg maar was snel bij zinnen. De adrenaline giert door je lijf. Binnen twee 80-plussers. Ma verzocht 1-1-2 te bellen. Enkel gebroken dacht ik, of onderbeen. In ieder geval stond een voet niet zoals die hoorde te staan.

Je denkt, shit. Het hoog laag bed van mijn pa dat in de woonkamer stond was al weg. Liggend op de grond en wachtend op de ambulance heb ik de thuiszorgorganisatie gebeld met het vriendelijke verzoek dat bed asap te retourneren. Mijn pa kan echt geen traplopen. Ondertussen terwijl ik nog creperend op mijn zij lig ook de lokale thuiszorg gepoogd te bereiken voor ondersteuning maar dat duurde kolerelang met 100 keer doorverbinden. Liep op niets uit.

Eindelijk komt de ambulance na bijna een kwartier en dat terwijl je notabene 1 km van het ziekenhuis woont. De buren kwamen ook meteen om de hoek kijken. De verpleegkundige spuit fentanyl met een spuitje in beide neusgaten. Er wordt een infuusnaald aangelegd. Meneer wij gaan u even buiten westen maken met ketanest. Geef u er maar aan over. Mijn ma wordt weggestuurd met de boodschap: mevrouw wat u gaat zien is niet fijn dus ff weg aub. Ik val weg, en ondertussen trekken ze op de brancard mijn rechterpoot weer recht, hoop ik. De roes raakt uitgewerkt en zie de wereld om mij heen heel wazig, alsof ik wegglijd en nooit meer terugkom. In de ambulance probeer ik te praten. Dat voelt als een fles whisky binnen 1 minuut leeggedronken te hebben. Met dubbele tong lallend. Tegen de tijd dat we op de SEH zijn ben ik weer volledig bij zinnen.

In het ziekenhuis wachten, wachten, de foto’s, de chirurgen met wisselende ideeën. Het onderbeen wordt gegipst, val bijna flauw van de pijn, mijn nieuwe broek is aan gort geknipt. Wij proberen u vandaag nog te opereren en voor de zekerheid houden wij u een nachtje hier. Dan komt de chirurg terug met het resultaat van de CT scan, hij vertrouwde het beeld van de röntgenfoto niet helemaal. Meneer, waar het nu om draait is hoe goed u met teleurstellingen kunt omgaan. Je voelt dat je wereld gaat instorten. Uw kuitbeen is op 2 plaatsen gebroken en uw scheenbeen eveneens. Gecompliceerde breuken. Er moeten 3 platen in en die moeten we bestellen. Waaaaat? Operatie over 7-10 dagen. Langdurige revalidatie. Mijn wereld stort in. Hoe moet dat thuis, werk, mijn ouders. Dankzij het apotheekteam wordt direct een nieuwe weekdoos voor mijn ouders geregeld en thuiszorg voor 2 dagen voor mijn vader. Onze nieuwe 2e apo moet nog beginnen, we starten met een nieuw tehuis, er moet nog eea voor de HKZ. Emoties wellen op. Je kunt vloeken, tieren, janken. Heb je niks aan, hooguit lucht het ff op. Berusten en accepteren. Zoals de chirurg al zei.

Op oudejaarsdag werd ik het ziekenhuis uitgezet, te duur natuurlijk. De oudejaarsapotheekborrel vindt plaats rond het bed in de woonkamer dat voor pa bedoeld was. De operatie is weer uitgesteld, nu gepland voor vrijdag a.s, bijna 2 weken na de val. Poot nog te dik. Twee uur trekken ze er voor uit. Ben nog nooit onder narcose geweest. Is spychisch toch ook ff een dingetje. Heeft u het donorregister getekend? Tot die tijd hobbel ik met gebroken pootje achter een looprek, mag niks belasten. Om mij heen tafel met de hele pillenzooi, oxy, macro, MgO, pcm en fraxi. Met een dosis creativiteit, geduld, inzet hoop ik een heel eind te komen. Wordt vervolgd.

Voor nu wens ik u allen een gezond 2019, voor je het weet…Mark Knopfler. Gewoon ff mond houden en genieten.

Carlo Schneider
Laren Nh,

Dit artikel heb overgenomen uit de onderstaande bron. Het was de moeite waard om het te delen!

Met vriendelijk groet

Ellen Kruize

Eigenaar Northeast Personeelsdiensten | Apothekersassistent

Op de hoogte blijven van ons nieuws kan via deze link: Aanmelden

Kom jij naar ons Benefiet Symposium? Ben jij doktersassistent of apothekersassistent en heb je naar aanleiding van dit artikel vragen of ben je op zoek naar een andere baan? Ik help je graag, wil je meer weten neem dan contact met ons op. Alle vacatures kun je hier vinden. Northeast helpt graag om het werk leuker te maken!

Bron: apotheekkennisbank.nl